Blog Sophie

Sophie blogt voor Viva Mama en heeft een column in de Rosbode. Hier houdt ze een blog bij over het ouderschap, Mama Doet en nog veel meer….


Opvoedvalkuilen

OPVOEDEN IS NIET MAKKELIJK

De laatste tijd kunnen Leontien en ik niet meer overal samen bij zijn. Bij een nieuwe workshop zijn we er wel allebei. Zeker als deze over opvoeden gaat. 

Joyce van Joyeux kwam bij Mama Doet vertellen over opvoedvalkuilen. Wij hebben die zelf niet overigens hoor. Onze kinderen liggen altijd op tijd op bed, komen er ook nooit uit, slapen zeker om 19.00 uur, worden pas om 07.00 uur wakker en kleuren niet op muren, kleren en gezichten van hun zus, maar gedragen zich altijd voorbeeldig.

NOT. 

Leontien heeft twee dochters, waarvan één Boef. Ik heb drie dochters, waarvan één Monster. Dat is niet zielig, dat is nu eenmaal zo. Het zal aan de leeftijd liggen. Die verschrikkelijke twee-ik-zeg-nee-of-ik-ga-gewoon-heel-hard-trommelvlies-knappend-gillen.

En dat slapen? Mwah. Leontien heeft dochters die makkelijk tot 22.00 uur op kunnen blijven. Bij mij beginnen ze om 6.00 uur (en vaak eerder) super vrolijk aan de dag. En aangezien we allebei nogal druk zijn en vaak ‘s avonds nog werken, liggen onze wallen inmiddels op de enkels.

Is dat dan het enige? Nee joh, ben je gek. Mijn monster houdt erg van hagelslag en hoe hoog ik het pak ook op de plank zet…ze krijgt het toch te pakken. Bij voorkeur als ik heel even naar de wc ga, of boven de al klaar gelegde kleertjes mee gris.

 

 

 

 

 

 

 

Ja hoor, dit is ze: mama’s monster. Hagelslag in een pantoffel: doen joh! Met lippenstift op de muur van mama’s werkkamer…natuurlijk.

Ergens is het nogal mijn eigen schuld. Ik maakte geen tijd. Ik wilde nog even een mailtje beantwoorden. Of even op mijn telefoon kijken. En mijn monstertje weet daar dan heel goed raad mee. Jij geen aandacht voor mij, denkt ze dan, oké…dan verkloot ik nu even iets in huis.

Ze heeft groot gelijk. Ik zou ook recalcitrant worden van zo’n moeder als ik. Dan zou ik ook aandacht gaan trekken. En dat zei Joyce ook. Je kunt beter duidelijk zijn (over vijf minuten komt mama met jou spelen….en dan zet je er een wekkertje bij), dan roepen: ik kom zo, nog heel even, nog één minuutje. Tijdsbesef hebben die kinderen namelijk niet.

Opgewekt gingen we weer naar huis. We zouden voorbeeldige moeders worden. Maar een dag later schreeuwde ik tegen de oudste dat ze niet zo moest schreeuwen, zat ik op mijn telefoon toen de middelste even aandacht wilde en liet ik de jongste weer alleen met een pak hagelslag.

Ooit leren we het. En die volgende workshop van Joyeux? Daar zijn we zeker bij!

 


Navelstreng

Eerste keer naar school…

Een navelstreng doorknippen heeft een doel: zo, nu kan je lijfje het zelf. Maar soms is die geestelijke verbinding maar moeilijk los te laten.

Waren het glorieuze momenten? Niet bepaald. Half stoned van de ruggenprik bij nummer één, high van de adrenaline bij nummer twee en bij nummer drie was ik gewoon compleet van het pad af. Natuurlijk kreeg ik het mee. U mag de navelstreng doorknippen, meneer GL, waarop hij met een groen gelaat terug in de stoel zakte.

U mag de navelstreng doorknippen, meneer GL, maar wacht nog even, want als u hier uw vinger houdt, voelt u nog een hartslag. Het was genoeg om hem weer te vloeren. Pas bij de derde hield hij zich overeind, wat goed was omdat ik me nodig aan iemand vast moest klampen.

Stonden we er bij stil? Nee, het glorieuze moment was de bevalling zelf. Dat ik eindelijk mijn kindje kon zien. Mijn prachtige dochter, mijn trots, mijn allerliefste, keer op keer. Het doorknippen van de navelstreng was slechts formaliteit.

tien vingertjes

En toch zeggen we dan: nu kun je het zelf. Logisch ook: het lijfje is doorgaans af, kan het voortaan zelf. Wij, ouders, brengen alles op gang, van borstvoeding tot flesvoeding, van verschonen tot badderen en natuurlijk van eindeloos knuffelen en vasthouden, maar de tien vingertjes en teentjes, de blaas, nieren, het hart en de longen kunnen het nu zonder mama’s fysieke band. Daarentegen is de emotionele band iets heel anders.

Díe navelstreng wordt niet doorgeknipt, nee die gaat rafelen. Voor het eerst naar het kinderdagverblijf/peuterspeelzaal/kleuterklas…en hup, daar gaat het eerste touwtje. Zes, zeven, acht jaar…ik wil lange jurken aan en een doorschijnend truitje en oh ja, ik háát Frozen…weer een rafel erbij. Negen, tien, elf, mama, je bent al een beetje stom, twaalf, dertien, veertien: mama, je bent ontzettend stom, rafeltje na rafeltje.

altijd verliefd of onderweg

We lopen er achteraan. Laten steeds meer los. Ja, je mag zelf naar school fietsen. Je mag met vriendinnen de stad in. Je mag gaan stappen. We doen het, omdat we weten dat het hoort, maar van binnen voelt het helemaal niet zo fijn. Waarom ben je nu al zo groot met je 1 meter 30? En je schoenmaat 32? Waarom blijf je niet klein en waarom wil je niet meer knuffelen? Om dan ineens, zo maar, toch weer dat grote meisjeslijf op je schoot te vinden, dat al zo veel zelf kan, maar toch soms ook klein wil zijn.

En daar gaat ze weer, op de fiets, de haren los. Altijd verliefd of onderweg. Altijd spelend, kleurend, genietend van het leven. En dan plotseling: mama, is er oorlog tussen Turkije en Syrië? En weer een rafeltje laat los.

Ik wil dat mijn dochters de wereld ontdekken. Dat ze het leven vieren. Er alles uithalen wat er in zit. Dromen najagen en wensen vervullen. Maar het liefste ben ik er zelf altijd bij. Als een fly on the wall. Niet zichtbaar, maar wel in de buurt. Om, als het dan toch nodig is, die troostende schouder te zijn. Ook al zijn we tegen die tijd al helemaal uit gerafeld.


Slaap

SLAAP: DE EERSTE LEVENSBEHOEFTE

 

Oh jongens, wat zijn we gelukkig en gezegend: getrouwd, een mooi huis en drie geweldige kinderen. Ook om me heen lopen we over van dankbaarheid en geluk. Toch strandt één op de drie huwelijken. Ik weet precies waardoor: kleine kinderen en te weinig slaap.

Toen ik zwanger was van de eerste, wisten GL en ik het zeker: onze kinderen zouden niet bij ons in bed slapen. Want dan kwam je er nooit meer vanaf. Nu zouden we wel meer dingen niet doen. Niet eten bij de tv bijvoorbeeld, maar als een gezin gezellig aan tafel de dag doornemen. Ja, want als je zwanger bent van de eerste, weet je ook niet beter.

Het maakt niet uit wat voor regels je maakt, wat voor heerlijkheden je nastreeft. Na de zwangerschap maken we gewoon tijd voor seks hoor. Als ik bevallen ben, ga ik lekker vaak sporten om weer slank te worden. Na de komst van de baby, blijf ik wel gewoon werken.

Te weinig slaap is dodelijk

Natuurlijk zijn we het allemaal van plan. En een hele hoop vrouwen lukt het ook. Maar ja, je hebt ook eigenlijk maar twee soorten moeders: zij die wel slapen en zij die niet slapen. En ik behoor nu al een tijdje tot de laatste groep.

Te weinig slaap is dodelijk. Zowel voor je als persoon, als voor je relatie en het is tevens de beste saboteur van alle goede voornemens. Na nachten heldhaftig het kind weer terug in bed leggen en daardoor zelf niet slapen, gaven wij het ook op. Kruip er maar bij. Dan slapen we tenminste nog een paar uur.

Een vriendin van me had het ook helemaal gehad. Elke nacht kropen er kinderen bij haar in bed. Toen ze ten einde raad haar jongste liet huilen, bleek die ooronsteking te hebben. Dat gaf haar zo’n schuldgevoel dat ze nu gewoon bij haar in bed mogen. Wel heeft ze een derde bed gekocht, gewoon voor naast het tweepersoons. Hebben ze in ieder geval meer ruimte.

Tropenjaren

We doen maar wat. Rommelen wat aan. Geven elkaar dienst. Mopperen. Denken aan slapen, zoals een volger van een koolhydraatvrij dieet (ik) denkt aan brood. Voor seks moet je doorgaans wakker blijven, dus dat zit er helaas ook niet in.

En we maken goede voornemens. Komende week ga ik sporten. Die week zijn er uiteraard twee ziek. Vanavond ga ik lekker lang weg met een vriendin. Dan zijn ze natuurlijk om kwart voor vijf wakker. Morgen begin ik met mijn dieet. Om vervolgens maar twee uur te slapen en ’s ochtends zonder erbij na te denken een reep chocolade als ontbijt te nemen.

Goed, het zijn tropenjaren (waar is het strand en de cocktail?) en we strompelen gewoon door. Deze nacht was vrij redelijk, zeggen we tegen elkaar, want we hebben 5 uur aan een stuk geslapen. Is er dan niets aan te doen? Ja in ons geval wel. Wij hopen dat binnenkort de keelamandelen eruit mogen bij de jongste, de sloper die nu wat minder vrolijk is. Tot die tijd lopen we op onze tenen, vloeken we en zondigen we.

Ach, als ze het huis uitgaan, halen we het wel weer in. En hopelijk ook samen.


 

Even eruit

SOPHIE EN LEONTIEN

Het was een vrij impulsieve actie. Binnen een dag was het geregeld: 4 tickets naar Spanje, een appartement en een huurauto. Vier moeders zonder kroost en man even naar de zon. Gewoon 4 dagen alleen maar denken aan jezelf…

We boffen wel. Dat realiseerden we ons meteen toen we op zaterdag het trapje afliepen naar het strand. Hoeveel vrouwen zijn er die niet weg mogen van hun man. Of het niet kunnen. En wij, gewoon vier moeders met een middelmatig inkomen, liepen hier in Spanje.

Natuurlijk waren er thuis oma’s ingezet, maar over het algemeen waren onze mannen capabel genoeg om 2 tot 3 kinderen een dag of vier in het gareel te houden. Zelfs mijn man durfde het aan – niet vanwege zichzelf, maar vanwege onze jongste: de Vrolijke Sloper (ofwel: het monster).

Zaten we daar, volledig opgetut

Van tevoren hadden we best wilde plannen. We zouden op zaterdag namelijk op stap gaan. Dat was al eeuwen geleden. Maar ja, wat gebeurt er als er vier moeders een weekendje weg gaan? Dan wordt er geslapen. Zaten we daar, volledig opgetut, weg te zakken in het restaurantje waar we aten voordat we de disco ingingen.

En oh oh, wat zouden we uitslapen. Tot 10.00 uur, of misschien wel 12.00 uur! Elke ochtend werden we om 8 uur wakker. Nog een verbetering met thuis, maar echt uitslapen? De innerlijke wekker deed zijn werk goed.

Dan maar aan de alcohol. Iets waar we thuis eigenlijk niet aan toekwamen. Natuurlijk zijn er ook moeders die elke dag snakken naar een wijntje, maar het snakken naar M&M’s had bij ons een iets grotere voorkeur. De moeder in ons gezelschap die ons kennis liet maken met haar zelfgemaakte mojito’s staat vanaf nu dus bij ons op een voetstuk. En dat om 15.00 uur ’s middags! Wat een genot!

Schuldgevoel afkopen

We bezochten een ander stadje, waar de jonge obers ons vol bleven gieten met sangria. Absoluut geen straf. We besloten die avond alsnog op stap te gaan. Bleek alles dicht te zijn. Hadden wij weer. Hadden we genoeg energie, moesten we nog op tijd naar bed.

Maar ja, na een paar dagen gingen we toch aan thuis denken. Aan onze kinderen en onze mannen. Eén dacht zelfs met buikpijn aan haar hond. Dus werd de laatste dag vooral besteed aan het afkopen van ons schuldgevoel. Een armbandje voor de ene dochter, een knuffel voor de andere, toch maar die gekke zonnebril en een kleurboek erbij. Of kijk: popjes van Paw Patrol….daar zou de middelste echt heel blij van worden.

Op dinsdagochtend kwamen we terug. Vol genegenheid knuffelden we onze kinderen. Wat waren we blij om thuis te zijn! Een uur later vochten de twee oudsten elkaar weer de tent uit om een van de Paw Patrol-popjes en beet de jongste in mijn been (monster, zei ik toch!), vervolgens werd er door drie man kei hard gekrijst en  vertelde manlief dat hij voor het werk naar het buitenland moest.

Toen op datzelfde moment een app’je binnenkwam van één van de moeders met alleen het woord: “Warschau?”, wisten we allemaal genoeg. Ons antwoord was dan ook in koor: “Wanneer?”