Blog De Fotosessie

We wisten het al een tijdje: een nieuwe foto voor de website zou niet misstaan. Zeker omdat op de huidige foto een wazige Leontien te zien was en een nogal op de voorgrond tredende Sophie. Niet helemaal zoals we werken. Gelukkig kwamen we in contact met Gonnie en op vrijdag 17 maart zouden we eindelijk nieuwe foto’s gaan schieten.

Natuurlijk ging er wel wat voorbereiding aan vooraf. Wenkbrauwen moesten tot normale proporties worden bijgeknipt, de teint van onze huid moest in een week van lijkbleek naar gezond bruin en onze grijze haren werden voorzien van een blonde dan wel donkere coating.

Eigenlijk was het helemaal voor elkaar, zou je denken. Tja, maar dan ben je ook nog moeder. De kinderen van Leontien waren wakker tot 5 uur ’s nachts. Die van Sophie waren wakker vanaf 5 uur. En het was ook nog eens niet de beste tijd van de maand.

Toch hadden we er natuurlijk wel zin in. De dag ervoor hadden we helaas zonder erbij na te denken een schokkende hoeveelheid chocolade tot ons genomen. Maar ach, dat zou toch niet te zien zijn op de foto’s?

Toegegeven: Gonnie haalde er alles uit. Maar toen haar eerste vraag was of we elkaar vast wilden pakken, kregen we allebei een paniekaanval. We zijn niet zo van het vastpakken. We slaan elkaar op de schouders, doen een high five of beuken elkaar aan de kant als we blij zijn (en Sophie slaat Leontien nog wel eens een blauwe arm van enthousiasme), maar knuffelen? Nee! Gatver!

We hadden wel veel lol. Ontzettend veel lol. Om de twee minuten lagen we op de grond (letterlijk) van het lachen. Het werden dus ook hele vrolijke foto’s. En wat we nog het mooiste vonden, was de genegenheid die we voor elkaar voelen en dat deze duidelijk te zien was op de foto’s.

We zagen ook andere dingen op de foto. Zoals drie onderkinnen en een bolle toet. Sophie merkte verschrikt op dat haar ene oog hing – wat vermoeidheid al niet met je doet. Eén foto deed ‘t ‘m. Die werd bijgesneden door Gonnie en toen we het origineel zagen, lagen we wederom op de grond van het lachen. Gonnie had namelijk keurig drie onderkinnen van de foto gesneden. Wat een varkens zijn we toch, lachten we tegen elkaar.

Dus nu gaan we sporten. Want we kunnen nog wel zo dol op eten zijn, drie onderkinnen gaat ons te ver. Eén is meer dan genoeg. We hebben onszelf al aangemeld, zodat we er niet onderuit kunnen en hebben boterhammen zonder dikke laag chocoladepasta op.

Qua lijnen hebben we allebei de ruggengraat van een amoebe, dus we zullen zien. Wie weet komen er ooit foto’s zonder onderkin. We doen ons best…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *