taalachterstand 2

Dat je denkt dat je best even de spullen in kunt pakken voor de vakantie als de jongste draak thuis is. En dat nu de muur van mijn werkkamer beschilderd is met long lasting lippenstift. Ja, dat dus.

Het kleine  monstertje

De jongste wordt bijna drie. Je zou dus denken dat de streken zo ongeveer over zijn. Helaas. Er was een tijd dat ik niet eens boven een nieuw rompertje kon pakken voor deze Tevreden Poeper, of ze had de hagelslag al over de keukenvloer gestrooid. Die ik al hoog had opgeborgen. Maar ze blijft maar spoken en ik word er echt knettergek van. Gisteren wilde ik heel even wat speelgoed inpakken voor onze naderende vakantie. Ik had het kleine monstertje voor de tv gezet met haar favoriete serie.

Geruisloos is ze achter me door geslopen om met de lippenstift aan de slag te gaan.

Of die keer dat we gewoon aan tafel zaten. Om te eten. Niks speciaals. En dat ze de kolder in haar kop kreeg en haar bord als een frisbee door de kamer gooide. Gewoon, omdat het kon ofzo. Gelukkig aten we taco’s met rode saus en maïs. Eén grote kring achter haar kinderstoel vol etenswaren. Natuurlijk ook op het kleed. Echt. Ik heb wel twintig keer tot tien moeten tellen.

O jee… knoei-alarm

De laatste tijd gooit ze graag vloeistof van een beker in eh..nou ja, alles waar een bodem in zit. Dat kan dus het speelgoedkeukentje zijn, of het gat in de kast waar alle kabels doorheen lopen. Echt, ik kom handen te kort voor dit kind. En haar zussen vinden het ergerlijk genoeg alleen maar leuk. Soms wordt er geroepen, als ik aan het koken ben. Knoei-alarm, klinkt het dan van de bank. En dan heeft ons draakje weer een beker leeggegooid op de bank. Dat trekt zo lekker in de stof. Maar de middelste dacht vanochtend ook: goh, laat ik mijn zusje eens opmaken met watervaste stift. Gewoon, omdat het kan. En nu ik dit zit te typen – en ik lieg dus niet – loopt het draakje met haar blote voeten over mijn bureau omdat ik de grote stofschaar heb weggelegd en ze dat niet kan verkroppen.

Bij voorkeur gooit ze een beker van haar zus over de bank, met yoghurtdrank erin.

Ik vind het heerlijke kinderen hoor, maar wat ben ik blij dat de oudste al zeven is. Die kleedt zichzelf gewoon aan, pakt melk, smeert haar boterham. Kortom: daar heb ik dus eigenlijk niet zo veel last van. En dat is onaardig om te zeggen, maar ik hoef in ieder geval niet constant in de waakstand te staan.

Ons eerst modderkind

Vorig jaar zeiden GL en ik tegen elkaar: nog maar een jaar en dan wordt ze vast rustiger. Nu zeggen we: nog maar een jaar en dan kan ze naar school. Rustiger zal ze niet worden, en stiller vast ook niet. We zijn het ook niet gewend: dit is ons eerste modderkind. De andere twee hadden wel streken, maar hielden niet van zand, gras of wat voor zooi dan ook. Nee, onze draak ligt het liefste in de modder pissebedden te bestuderen. In de zandbak verandert ze zichzelf in een zandgebakje. Alles wat ik niet meteen opberg, weet ze te vinden en het maakt haar niet uit waar ze mee kleurt, als het maar resultaat heeft. En dus draagt het huis overal sporen van de jongste. Sommige uitwasbaar, sommige voor eeuwig. Allemaal in de categorie: later lachen we erom. Maar dat later zal best nog even duren….