Alsof de maand al niet druk genoeg is, moeten ze op school ook nog van alles. En voor wie denkt dat de kinderen dat zelf doen: droom lekker verder!

Terwijl Munne Mins en ik natuurlijk op het laatste moment Sinterklaas nog allerlei wensenlijstjes toestopten, moest er ook een surprise gemaakt worden. Niet voor ons, nee, maar voor school. Het was de eerste keer dat we daar überhaupt voor moesten gaan zitten. Dat onze Prinses bijna negen jaar is, wil niet zeggen dat ze iets van haar goedgelovigheid is verloren.

Ze kwam dus ook met de volgende instructies thuis: pak een doos, doe daar wat cadeautjes in en klaar. Nou, daarover was ik zeer verheugd, want een surprise maken is nooit mijn favoriete bezigheid geweest. Sterker nog: mijn hele familie had er een bloedhekel aan. Eén jaar hebben we het geprobeerd– toen mijn twaalf jaar jongere broertje inmiddels ook wist hoe het allemaal in elkaar stak.

Mijn hele familie had een bloedhekel aan surprises maken

Mijn oma had een doos met daarin een paspophoofd en een pruik. Ik had iets met krantenknipsels en stroop, mijn ouders hadden zich beperkt tot het schrijven van een gedicht en mijn broertje had sowieso niks gedaan, want dat doe je op die leeftijd blijkbaar.

Het leek ons als gezin beter om voortaan wel lootjes te trekken, maar verder gewoon cadeautjes voor elkaar te kopen. Ik heb nog steeds nachtmerries van het feit dat ik op school een gefiguurzaagde vleugel kreeg als surprise – omdat ik pianoles had – maar zelf tot diep in de nacht met mijn moeder had geknutseld aan iets wat een voetbal voor moest stellen en uiteindelijk het uiterlijk had van een dood varken. Ja, vraag me niet hoe dát kwam.

Ik was als de dood voor een sport als hockey of korfbal

Dus had ik tegen Munne Mins gezegd: als er ooit een surprise gemaakt moet worden, doe jij dat. Jammer genoeg moest dat dus wel. Dat mijn dochter maar iets half mee had gekregen over een doos, werd duidelijk toen ik foto’s van andere surprises zag.

Wat was ik blij dat de Prinses een lootje had van een jongen, die als hobby “pleesteesjun” had opgeschreven. Ik was als de dood voor een sport als hockey of korfbal. Of een meisje met als hobby make-up of unicorns (nee, eenhoorns bestaan niet meer bij de jeugd, het zijn unicorns, oké). Toen ik op internet ging kijken hoe zo’n playstation er dan uitzag, was ik helemaal dolgelukkig. Het ding was zwart. Gewoon zwart. Heerlijk.

Dus op een zondagmorgen werden er kranten op de tafel gelegd en gingen we aan de slag met een doos en zwarte verf. Munne Mins fabriceerde van twee toiletrollen en een eierdoos nog een controller en uiteindelijk waren we best trots.

Ja natuurlijk hielpen we mee. We konden onze dochter natuurlijk niet af laten gaan!

Ja, natuurlijk hielpen we mee. Ja, natuurlijk maakten we de surprise zo ongeveer zelf. Waarom wij dat deden? Ja, halló! We konden onze dochter natuurlijk niet af laten gaan. Die andere surprises worden ook niet gemaakt door de kinderen hoor. Een kaptafel of turnparcours of een eenhoorn, eh, pardon, unicorn worden gewoon door de papa’s en mama’s in elkaar gezet. 

Nou en toen had ze ook nog een boekbespreking. Met powerpoint. En of we even wilden helpen. Nee, december is inderdaad nog niet druk genoeg.

Groetjes Sophie Fleur