Sophie van Mama Doet had het druk. De ballen die ze in haar eentje in de lucht wilde houden, vielen één voor één op de grond. Terwijl ze alleen maar een goede moeder wilde zijn…

Het huis was een bende. De was stapelde zich op. En hetzelfde gebeurde in mijn hoofd. Zo veel te doen, stress en het gevoel constant tekort te schieten. Totdat ik Lonneke tegenkwam.

Ja, ik werk. En ondanks dat ik me altijd hard wil maken voor het arbeidsrecht van vrouwen, blijf ik me bij tijd en wijle toch schuldig voelen naar de kinderen. Maar als ik heel eerlijk ben, wordt dat gevoel niet eens veroorzaakt doordat ik werk, maar door het feit dat ik altijd iets te doen heb als de kinderen vrij zijn.

Ik heb het gewoon niet op orde

Soms lijkt alles onder me weg te glippen. En ik houd juist zo van controle. Maar in tijden dat het druk is, en vooral druk blijft, gaat het mis. En dan ga ik me schamen. Want ik heb het niet op orde. Hoewel het harde woorden zijn, blijf ik in mijn eigen ogen falen.

Waarom lukt het andere vrouwen wel om het huis opgeruimd te houden? Waarom is de tuin van X al wel zomerklaar, terwijl die van ons nog niet eens winterklaar is? Waarom ga ik soms gewoon zitten in plaats van aan te pakken, en stapelt de zooi zich alleen maar op? En waarom kook ik elke week hetzelfde?

Waarom kook ik eigenlijk elke week htezelfde?

Ik had dromen over het moederschap. Ik droomde dat ik – anders dan mijn ouders – de rust zou hebben om thuis bij de kinderen te zijn. Om zelf jam te maken, stoofvlees te laten sudderen en tussen de middag met een roodwit-geblokt tafelkleed de tafel te dekken. Maar ik kon het niet. Het greep me naar de keel. Maar toen ik weer ging werken, werd het werk thuis niet minder.

En om dat schuldgevoel te temperen, kregen de kinderen cadeautjes. Sterker nog: ik kocht me arm aan knutselspullen. Alleen had ik nooit tijd om te knutselen. En omdat ik zo snakte naar ontspanning, naar me-time, kocht ik boeken. Alleen had ik nooit tijd om te lezen.

Ik stop het huis vol met spullen in de hoop er tijd voor te krijgen

Op een gegeven moment voelde ik me zo verloren, dat ik contact opnam met Lonneke Wingender. Zij gaf bij Mama Doet al de workshops Time-Management voor Moeders en Nooit Meer Troep. En ondanks dat ik daar zelf bij was geweest, kreeg ik het thuis niet voor elkaar.

Lonneke kwam bij mij thuis, en alles stond op z’n kop. En ik kon wel janken. Toch was het ook een fijn gesprek. Ik kreeg inzicht in mijn eigen gedrag. Ik stop mijn huis vol met spullen omdat ik er graag tijd voor wil hebben. Maar als de kinderen thuis komen uit school, moet ik altijd eerst opruimen voor we kunnen spelen. Als ik wil lezen, staat er altijd een mand was te wachten. Als ik wil werken, moet ik eerst ruimte maken op mijn bureau voor mijn laptop.

Ik vond mezelf altijd behoorlijk efficiënt. Op maandag is er bijvoorbeeld turnles tussen 17.00 uur en 18.00 uur. Dan neem ik broodtrommels mee, zodat er in ieder geval al twee dochters gegeten hebben, terwijl de andere turnt. En ’s avonds leg ik kleren klaar, pak ik de gymtassen in en verzamel ik de biebboeken. En toch kon ik de volgende ochtend gewoon weer de biebtas vergeten mee naar school te nemen.

De kinderen op tijd op school krijgen, leverde me al klotsende oksels op

Lonneke leerde me dat er een verschil is tussen efficiënt zijn en effectief zijn. Ik was bezig met overleven. Klinkt nogal zwaar hè. Waar gaat het nu helemaal over? Dat de kinderen op tijd, aangekleed en met een schoon gezicht en gekamde haren op school zijn. Maar dat leverde me meestal al klotsende oksels op.

Ik was misschien wel efficiënt, maar niet effectief. Ik was bezig met alle noodzakelijke, urgente ballen in de lucht te houden, zonder stil te staan bij het feit of alles wat ik deed wel goed was. En eh, dat kon best wel beter.

De eerste eye-opener was dat ik met een veertigurige werkweek niet meer aan slaap toe zou komen als ik al het werk thuis ook nog zou doen in mijn eentje. De dag voordat Lonneke bij mij thuis kwam, was ik al in tranen uitgebarsten en had ik tegen mijn man geroepen dat ik me net een slaaf voelde. Ik ruim alles achter jullie op, brulde ik, en ik kom nooit ergens aan toe.

Als alles te druk is, is het heel normaal om af en toe te struikelen

Want dat is het gekke hè. Altijd bezig zijn en toch nooit ergens aan toekomen. Lonneke vertelde heel duidelijk dat als alles te druk is, het normaal is om af en toe te struikelen. En in mijn leven is alles druk. Niet alleen het werk, maar ook alles eromheen. Vraagt er iemand of ik iets kan regelen, dan doe ik dat. Nee zeggen, lukt me niet. Hyperventileren omdat ik ja heb gezegd, overigens wel.

Ik mocht me bewust worden van wat me rustig maakte. Ik mocht nadenken over de vragen: hoe heb ik een leuk leven, hoe blijf ik mezelf in deze chaos, wat doet geld met mij en hoe kan ik ontspannen?

Haha, lachte ik, ontspannen: er is altijd iets te doen. Ik loop altijd achter. En een ander probleem is dat ik mijn kinderen nooit heb geleerd dat ook zij taken hebben in dit huishouden. En ik ben in mijn rol gebleven van huisvrouw, terwijl ik nu evenveel uren maak als de echtgenoot. Dus ook daar mogen we samen aan gaan werken.

Leren hoe je kunt ontspannen, zonder dat het thuis in elkaar stort

 Druk zijn, vind ik niet erg. Ik ben graag druk. Ik doe graag veel tegelijk. Maar als ik onder mijn eigen gedrag ga lijden, is druk zijn niet meer fijn. Want dan is het té druk.

Om mij en andere moeders te gaan helpen weer een gelukkige moeder te worden, maar óók een gelukkige vrouw, komt Lonneke op 25 maart de workshop Happy Moms geven. Daarin besteedt ze aandacht aan jou. Aan jouw leven, aan jouw ontspanning. Zodat jij, net als ik, leert hoe je tijd voor jezelf kunt maken, zonder dat het kaartenhuis van het moederschap in elkaar stort.

Klik hier voor de workshop >>