Ineens zei ze tegen mij dat ze graag meer broccoli wilde eten. Gelukkig sloeg ze me dezelfde dag nog, want anders was ik echt gaan denken dat de fase eindelijk voorbij was.

Toch zijn er tekenen dat ons jongste Monster toch aan het veranderen is. Ja goed, ze wil nog steeds graag overal op tekenen – onlangs nog met watervaste stift op een gepimpt schooltafeltje – en ze mept er nog steeds op los, maar ergens lijkt het tij te keren. 

Vanmorgen zei ze: maar ik moet mijn bed nog opdekken. Ik viel bijna van mijn stoel af. Voor een kind dat zich opsluit op de wc als ik zeg dat er opgeruimd moet worden, is dat ook nogal een uitspraak.

Blijkbaar heeft haar oudste zus meer overwicht dan ik!

Sowieso gebeuren er hele rare dingen hier. Mijn oudste dochter stond gisteren op, kleedde zich aan, dekte haar bed op, dekte het bed van haar zus op, zette de knuffels zelfs leuk neer, ging naar beneden, smeerde haar boterhammen voor op school, pakte haar tas, kamde haar haren en dat allemaal zónder zestien keer aan mij te vragen hoe knap dat van haar was.

Sterker nog: afgelopen weekend ging de Prinses op de Erwt ineens alle slaapkamers opruimen. En dus ook die van haar jongste zus. En die jongste zus vond het leuk om mee te helpen. Ja, diezelfde zus die dus vanmorgen haar bed nog op wilde dekken. Blijkbaar heeft de oudste meer overwicht dan ik. Ook raar.

Aardappelbolletjes, vissticks en worteltjes. Huh?

En toen de middelste mocht kiezen wat ze wilde eten en geen Mc Donald’s opnoemde, of poffertjes of pannenkoeken of pizza, maar: aardappelbolletjes met vissticks en worteltjes. Huh? Wat? Hoe dan?

En zoals ik al schreef: de jongste wilde nog een schep broccoli op haar bord. En tegenwoordig eet ze erwtjes en worteltjes en boontjes en bloemkool en paprika, komkommer en sla. Wat zeg ik? Ze eet überhaupt! Dus gewoon wat wij eten. Zonder heel veel drama (een beetje natuurlijk nog wel en ja, ze wil ook nog graag gevoerd worden).

Nu wordt onze Vrolijke Sloper bijna vijf. Ik weet nog dat we elk jaar tegen elkaar zeiden: volgend jaar wordt ze vast rustiger. Volgend jaar zal ze vast ’s nachts doorslapen. Volgend jaar zal ze niet meer op muren en meubels tekenen. Volgend jaar zal ze beter eten. We zeiden het toen ze twee werd, toen ze drie werd en zelfs vorig jaar nog. Volgend jaar wordt het echt beter. En nu lijkt het erop dat het echt gaat gebeuren.

Misschien zijn we zelf rustiger geworden. Is er meer structuur in huis. Heb ik na die jaren wat minder chaos in het hoofd. En zit ze wellicht ook zelf beter in haar vel. Hoe dan ook: we halen diep adem. We slapen, eten en spelen zonder politieagent te spelen. Even dan. Ongeveer een uurtje. Maar dat is ons al heel veel waard.

Groetjes Kleine Ven