Een pijnlijke eisprong, urineverlies, een baksteengevoel in de buik tijdens de menstruatie, scheten laten als je hard moet lachen of hoesten, een borstontsteking, hormonen. Zo maar een paar vrouwenkwaaltjes, waarbij ik altijd dacht: het hoort er nu eenmaal bij. Tot gisteren.

Twintig vrouwen hadden zich aangemeld voor de workshop Bekkenbodem door uro- en gynaecologen van het Jeroen Bosch Ziekenhuis in Den Bosch. Voor meer was er overigens ook geen plek.

Ik vond het bewonderenswaardig. Een baan in het ziekenhuis, werkend als arts, het is al niet niks en toch stonden ze op woensdagavond voor een groep vrouwen. En niet de minste artsen! Dr. Pieternel Steurens (urogynaecoloog), Drs. Anne van der Leeuw (Gynaecoloog), Dr. Anne-Lotte Coolen (gynaecoloog) en verpleegkundige Miriam Knoors kwamen vertellen over de bekkenbodem en de problematiek die daarmee samenhangt.

Blijkbaar is het nog steeds een taboe. Ja, met vriendinnen praten we wel over urineverlies en geven we het advies om tenalady in te doen als je gaat trampolinespringen. En we lachen heel wat af om onszelf als we met gekruiste benen staan te niezen. In een winkelstraat bijvoorbeeld.

Of als we tijdens het sporten met nat ondergoed eindigen…

Maar is het eigenlijk wel om te lachen? En waarom accepteren we het als iets wat erbij hoort? Vraag het maar eens in je omgeving: bijna iedereen, bijna alle vrouwen (en zeker na een bevalling) hebben last van ongewenst urineverlies. En bijna iedereen denkt: dat hoort er nu eenmaal bij.

Dat is dus het grote probleem. Heel veel kwaaltjes horen er namelijk niet bij. Wat nog erger is: sommige pijntjes, kwaaltjes en echte problemen worden óók door artsen weggewuifd. Zo was het bijvoorbeeld helemaal niet normaal dat ik na de bevalling van de eerste niet op mijn stuitje kon zitten. Het ding was op twee plekken gebroken. Maar de kraamhulp zei: die pijn is normaal, het hoort erbij. Ik voelde me daardoor een enorm watje. Als het erbij hoorde en ik door de pijn eigenlijk niet kon voeden, wat was ik dan voor een moeder? Pas na zes weken kreeg ik de diagnose. Het hoorde er niet bij. Maar er was ook niets aan te doen. Gewoon op gaan zitten. Oké. Top.

Wat als mijn klachten wel gegrond zijn?

Eigenlijk ga ik mezelf pas vragen stellen na gisteravond. Na de workshop Bekkenbodem. Want als er een workshop wordt gegeven over klachten als urineverlies, verzakking en pijn bij het vrijen, zijn mijn daaraan gerelateerde klachten misschien wél gegrond. Hoef ik misschien niet alles te accepteren, omdat het erbij zou horen. En is dat vrouwenlichaam van mij het wel waard om het te laten onderzoeken.

Vijf jaar loop ik hier al mee rond. En wat doe ik? Niks!

Een borstontsteking: ook zoiets. Al voor de zwangerschappen had ik last van ontstoken melkkliertjes en werd ik zelfs twee keer geopereerd. Tijdens de zwangerschappen was het helemaal erg – een reden om geen borstvoeding te geven. Nu loop ik al vanaf de derde zwangerschap rond met een ontstoken borst. Chronisch. Hoort erbij blijkbaar. Of nou ja, er is in ieder geval niets aan te doen. Mijn jongste is net vijf geworden. Dus ja: mijn linkerborst is al vijf jaar ontstoken. En wat doe ik? Ik zeg: oké, vooruit, dan doe ik het er maar mee.

Trek eens aan mijn vinger….

En ja, omdat ik zelf zo’n open boek ben – en weinig schaamte ken – weet iedereen in mijn omgeving dat ik niet altijd mijn scheten tegen kan houden. Dus heb ik er maar een grapje van gemaakt. Zeker na wat alcohol, roep ik vrolijk tegen iedereen die het maar horen wil: trek eens aan mijn vinger. Mijn moeder schaamt zich dood, maar jee….de lucht moet er toch uit, dus kan ik het maar beter aankondigen, toch?

Het voelt alsof iemand er een mes van onderen insteekt en maar rondjes blijft draaien

Of dat ik één keer in de vier weken over de grond kruip, vanwege een pijnlijke eisprong. Hoort er ook bij. Niet iedereen heeft er last van – sommigen voelen hun eisprong niet eens. Maar zeker sinds de zwangerschappen is het alsof iemand er een mes van onderen insteekt en maar rondjes blijft draaien. Niks aan te doen. Oh ja, voorbehoedsmiddelen: die kunnen wel helpen.

Wil je migraine? Slik de pil!

De pil? Ik probeerde het weer hoor. Na de jongste. En terwijl ik trouw de pil slikte, kotste ik twee van de vier weken de migraine uit mijn lijf. Geen pil = geen migraine. Een spiraaltje? Dat zou fijn zijn: daardoor zou je bijvoorbeeld kunnen stoppen met vloeien. Maar ik kroop tegen het plafond omhoog door de hormonen.

Dan maar niks gebruiken en doorzetten. Ibuprofen slikken bij de eerste krampen en op een houtje bijten. En die hormonen: die horen er ook gewoon bij. Gaat over bij de overgang. Top. Super. Oké.

We kunnen mensen op de maan zetten, maar urineverlies moeten we maar accepteren?

Waarom laten we ons dit aanpraten? En waarom zeggen we het tegen onszelf? We leven in 2019. We kunnen mensen op de maan zetten, we kunnen bizar nauwkeurige wapens maken. We kunnen stamceltransplantaties doen, mensen in de gaten houden via hun woordgebruik op Social Media. Maar eisprongen, borstontstekingen, hormonen, urineverlies, verlies van ontlasting en verzakkingen moeten we maar accepteren?

Nou, nee dus. Er zijn ieder geval oplossingen voor urine- en ontlastingsverlies en tegen verzakkingen. Dus waarom er gisteren twintig vrouwen waren en geen honderdtwintig, verbaast me eerlijk gezegd nog steeds. Want:

  • Eén op de vier vrouwen boven de 30 jaar heeft ongewenst urineverliews
  • Eén op de drie volwassen vrouwen krijgt te maken met een verzakking
  • Eén op de tien vrouwen heeft last van ongewenst verlies van ontlasting
  • Eén op de drie vrouwen heeft pijn bij het vrijen

En daar is dus wel degelijk iets aan te doen. Bedenk eens: je woont wellicht in een straat met buren. Stel je jouw huis voor en dat van je linker- en rechterbuurvrouw. Eén van jullie heeft pijn bij het vrijen. Eén van jullie krijgt een verzakking. Tel je er nog een huis bij dan plast er één van jullie bij een hoestbui, het hardlopen, het niezen of door het lachen in haar broek. En dat kan dus verholpen worden!

En waarom belasten we eigenlijk überhaupt die bekkenbodem met squatten?

Wist je dat tijdens een bevalling jouw bekkenbodemspieren 250 keer opgerekt worden? Vind je het gek dat er dan achteraf wat klachten kunnen ontstaan? En dan heb ik het al helemaal niet over inknippen, hechten, uitscheuren en meer van dat soort ongein.

Een oplossing is er. Denk aan een gespecialiseerde bekkenfysiotherapeut. Of een bandje onder de plasbuis bij ongewenst urineverlies. Of een tampon die dat verlies voorkomt. En bij een verzakking is er ook veel meer mogelijk. Een pessarium die het verzakte orgaan terugduwt bijvoorbeeld.

Hebben ze je dat verteld? Dat leeglopen tijdens de menstruatie erbij hoort?

En tijdens de avond gisteren hoorde ik ineens dat er ook hormoonvrije middelen zijn om een zware menstruatie tegen te gaan. Oh ja, hebben ze je dat ook verteld? Na de bevalling verandert die hele menstruatie dus. Lijkt het alsof je leegloopt. Hoort erbij? Nee dus.

Speciaal voor deze vaak ongehoorde klachten, gaat het Jeroen Bosch Ziekenhuis het Bekkenbodemcentrum openen op 28 juni. Een groep gespecialiseerde artsen, van gynaecologen tot MDL-artsen, staan daar voor je klaar.

Want het hoort er dus niet bij. En je bent niet de enige. Praat erover. Niet alleen met vriendinnen, maar met de huisarts. Zoek hulp, laat je onderzoeken. Neem je klachten serieus.

Pijn is een signaal: dit hoort er niet bij!

En ja, dat zeg ik ook tegen mezelf. Ik wil niet meer op mijn blaas hoeven duwen om te kunnen voelen of ik moet plassen. Ik wil niet meer tegen de muur omhoog en over de vloer kruipen vanwege die een eisprong of de toename van hormonen. Ik wil niet nog eens vijf jaar met een borstontsteking blijven lopen. Ik wil kunnen dansen zonder Tenalady. Ik wil hard kunnen lachen, zonder een scheet te laten. Ik wil gewoon ook op dat gebied mezelf weer kunnen zijn én mijn lijf kunnen vertrouwen.

En jij? Wat doe jij?

Veel liefs,

Sophie